Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026 : Ημερήσια απόδραση από Θεσσαλονίκη και Σέρρες με προορισμό το γραφικό Μελένικο της Βουλγαρίας, σε μια εμπειρία που ενώνει πεζοπορία και πολιτισμό. Πρόκειται για μια ΝΕΑ διαδρομή περνά μέσα από τα μικρά χωριά Ρόζεν και Λιουμπόβιστε, και διασχίζει το εντυπωσιακό τοπίο με τις ξακουστές φυσικές πυραμίδες, ένα σκηνικό σπάνιας ομορφιάς. Η ημέρα κορυφώνεται στο Μελένικο με το φεστιβάλ «Χρυσό Σταφύλι», όπου η οινογνωσία και η γνωριμία με τις φημισμένες ντόπιες ποικιλίες κρασιού συμπληρώνουν ιδανικά το ταξίδι.
Αναχώρηση και μετάβαση
Αναχωρούμε στις 07:30 π.μ. από τον πολυχώρο WE στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου (μετρό «ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ) με στάση στη Σταυρούπολη για επιβίβαση συμμετεχόντων. Στις 08:20 φτάνουμε στις Σέρρες, στο Δημοτικό Στάδιο, όπου επιβιβάζονται επιπλέον συμμετέχοντες, και κατευθυνόμαστε προς τον Μεθοριακό Σταθμό του Προμαχώνα, τον οποίο διασχίζουμε χωρίς καμία διατύπωση (να έχετε ωστόσο μαζί σας ταυτότητα).
Ρόζεν και εκκίνηση πεζοπορίας
Κινούμαστε βορειοανατολικά προς το Μελένικο και, μετά από περίπου 38 χλμ, φτάνουμε στο γραφικό Ρόζεν. Κοντά στο ομώνυμο μοναστήρι της Παναγίας ξεκινά η πεζοπορική μας διαδρομή, μια χάραξη ουσιαστικά άγνωστη στο ελληνικό κοινό και διαφορετική από τη γνωστή διαδρομή Μοναστήρι Ρόζεν – Πυραμίδες – Μελένικο, που έχουμε περπατήσει πολλές φορές στο παρελθόν.
Θα σχηματιστούν δύο ομάδες.
- Η 1η ομάδα θα ακολουθήσει τη διαδρομή των 9 χλμ (Ρόζεν, Λιουμπόβιστε, Μελένικο)
- Η 2η ομάδα τη μικρότερη διαδρομή των 5 χλμ ((Ρόζεν, Λιουμπόβιστε, Ρόζεν)
Ξεκινώντας από το Ρόζεν (592 μ, υψόμετρο), η διαδρομή μας μοιάζει περισσότερο με αργό ταξίδι στον χρόνο παρά με απλή μετακίνηση στο φυσικό τοπίο. Από τα πρώτα κιόλας βήματα ακολουθούμε έναν στενό δρόμο που χώνεται ανάμεσα στους επιβλητικούς ασβεστολιθικούς σχηματισμούς της περιοχής, τις περίφημες «πυραμίδες», ένα τοπίο σχεδόν εξωπραγματικό, μακριά από το γνώριμο βαλκανικό ανάγλυφο.
Η πορεία εξελίσσεται ήρεμα, με μικρές εναλλαγές στο υψόμετρο και στο τοπίο, με μια αίσθηση απομόνωσης που σταδιακά βαθαίνει, μέχρι τη στιγμή που το Λιουμπόβιστε (586 μ.) εμφανίζεται διακριτικά μέσα στο φυσικό του περίβλημα. Η ίδια η προσέγγιση στο χωριό αποτελεί εμπειρία, καθώς η μοναδική άμεση πρόσβαση γίνεται μέσα από ένα χειροποίητο τούνελ άμμου μήκους περίπου σαράντα μέτρων, σκαμμένο το 1961 από τους κατοίκους, στην προσπάθειά τους να συνδεθούν με τα γύρω χωριά και το οδικό δίκτυο. Το τούνελ αυτό έχει γίνει σύμβολο του Λιουμπόβιστε, μια σιωπηλή μαρτυρία επιμονής και αυτοσχέδιας δημιουργικότητας. Το χωριό αριθμεί σήμερα λιγότερους από 20 κατοίκους και διατηρεί πεισματικά το παλαιό του ύφος, σαν να έχει μείνει ακίνητο στον χρόνο. Η ησυχία, η απλότητα και η αυθεντικότητα του χώρου δημιουργούν την αίσθηση μιας άλλης εποχής, αποκαλύπτοντας μια λιγότερο γνωστή αλλά βαθιά γνήσια όψη της βουλγαρικής υπαίθρου.
Διασχίζοντας τις φυσικές “Πυραμίδες”
Αφήνοντας πίσω μας το χωριό, κατηφορίζουμε από χωματόδρομο προς τα νοτιοανατολικά, με την πανοραμική θέα να ανοίγεται σταδιακά προς τη χαράδρα και τις χαμηλότερες πλαγιές της περιοχής. Η πορεία κυλά ήρεμα, σχεδόν αθόρυβα, με τον ήχο του ανέμου και της φύσης να κυριαρχεί, ενώ κατά τόπους οι εικόνες προς τις γύρω ράχες και τις χαρακτηριστικές γεωμορφές του Μελένικου συμπληρώνουν το τοπίο. Φτάνοντας στη χαράδρα, και αφού διασχίσουμε δύο ρέματα, το περιβάλλον γίνεται πιο κλειστό, πιο δροσερό και πιο σιωπηλό, ενισχύοντας την αίσθηση βαθιάς επαφής με τη φύση. Εδώ βρισκόμαστε στο χαμηλότερο σημείο της διαδρομής μας (399 μ.), ένα σημείο ιδανικό για μια σύντομη στάση και ξεκούραση. Στη συνέχεια, συνεχίζουμε ανηφορικά, με μικρές αυξομοιώσεις, έως τα 517 μ. απολαμβάνοντας την πλούσια πανοραμική θέα. Από εκεί και πέρα, το μονοπάτι παίρνει ξανά καθοδική πορεία και ολοκληρώνεται ήρεμα στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής (434 μ.) στην είσοδο του Μελένικου, σε ένα σημείο που λειτουργεί ως φυσικός και συμβολικός τερματισμός, όπου η πορεία μέσα στο τοπίο συναντά την ιστορία και την ανθρώπινη παρουσία του τόπου.
Με την ολοκλήρωση της πεζοπορίας, ακολουθεί ελεύθερο πρόγραμμα έως τις 16:00 για περιήγηση στα σοκάκια του Μελενίκου, γεύμα σε παραδοσιακή ταβέρνα και γνωριμία με το ντόπιο φημισμένο κρασί, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του φεστιβάλ «Χρυσό Σταφύλι».
Στο Μελένικο με τον βυζαντινό “αέρα”
Το Μελένικο θεωρείται ο μικρότερος δήμος της Βουλγαρίας, με λιγότερους από 200 μόνιμους κατοίκους, και μοιάζει να είναι κυριολεκτικά περικυκλωμένο από φυσικούς οβελίσκους και αμμώδεις σχηματισμούς, δημιουργώντας ένα σκηνικό όπου η φύση και η ιστορία συνυπάρχουν αρμονικά. Τα σημάδια που άφησαν πίσω τους οι Μελενίκιοι το 1913, όταν πήραν τον δρόμο της προσφυγιάς προς την Ελλάδα, παραμένουν έντονα σε μια πόλη που τότε αριθμούσε περίπου 500 αρχοντικά και 20.000 κατοίκους. Σήμερα, με τα παλαιά αρχοντικά και τις πολλές εκκλησίες της, συνεχίζει να αποπνέει έντονο βυζαντινό χρώμα. Απλώνεται σε δύο γειτονιές στις όχθες του χειμάρρου που τη διασχίζει και τις ενώνει με ξύλινες γέφυρες, ενώ τους χειμερινούς μήνες το νερό συχνά φουσκώνει, υπενθυμίζοντας τον άγριο χαρακτήρα του τοπίου. Τα διατηρημένα ελληνικά αρχοντικά των αρχών του 20ού αιώνα, από πέτρα και ξύλο με χαρακτηριστικά χαγιάτια, λειτουργούν σήμερα ως ξενώνες και ταβέρνες, κρατώντας ζωντανή την αίσθηση μιας άλλης εποχής.
Ξεχωριστή θέση κατέχει το αρχοντικό του Κορδούπαλου, που λειτουργεί ως ιδιωτικό μουσείο. Το τεσσάρων ορόφων κτίσμα, με τα εντυπωσιακά υπόγεια κελάρια που θυμίζουν λαβύρινθο, ανήκε στον Έλληνα έμπορο κρασιών Μανώλη Κορδόπουλο στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι δύο σειρές παραθύρων, με τον βαλκανικό ρυθμό στη βάση και τα βενετσιάνικα και οριεντάλ στοιχεία ψηλότερα, καθώς και τα υπόγεια κελάρια μήκους περίπου διακοσίων μέτρων, όπου ωριμάζουν ακόμη και σήμερα κρασιά σε σταθερή θερμοκρασία, συμπληρώνουν την εικόνα ενός τόπου που μοιάζει να ζει ανάμεσα στους αιώνες.
Στο Φεστιβάλ Κρασιού
Το Μελένικο δεν είναι μόνο ένας ιστορικός και αρχιτεκτονικός προορισμός, αλλά ένας τόπος άρρηκτα δεμένος με το κρασί και την αμπελουργική παράδοση της περιοχής. Κάθε χρόνο, στις αρχές Φεβρουαρίου, φιλοξενεί το φεστιβάλ «Χρυσό Σταφύλι», μια γιορτή αφιερωμένη στο φημισμένο τοπικό κρασί, που συγκεντρώνει οινοπαραγωγούς, κατοίκους και επισκέπτες από όλη τη Βουλγαρία και το εξωτερικό. Οι εκδηλώσεις εκτυλίσσονται μέσα στο ιδιαίτερο φυσικό και ιστορικό σκηνικό της πόλης, κάτω από τις αμμώδεις πυραμίδες και ανάμεσα στα παλαιά αρχοντικά, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα όπου η παράδοση, η γεύση και η τοπική ταυτότητα συναντιούνται φυσικά.
Μέσα από το φεστιβάλ έχουμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε ντόπιες ποικιλίες και να γνωρίσουμε τα τοπικά κρασιά στο ίδιο το περιβάλλον που τα γέννησε, ερχόμενοι σε άμεση επαφή με τους παραγωγούς και τις ιστορίες πίσω από κάθε ετικέτα. Η εμπειρία ξεπερνά τη γευσιγνωσία, καθώς το κρασί λειτουργεί ως ζωντανός φορέας μνήμης και πολιτισμού, συνδέοντας τον επισκέπτη με τον τρόπο ζωής, τα έθιμα και τη μακραίωνη πολιτισμική κληρονομιά του Μελένικου.
Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, οι τοπικοί παραγωγοί παρουσιάζουν τα κρασιά τους, με έμφαση στις παραδοσιακές ποικιλίες, ενώ γευσιγνωσίες, διαγωνισμοί, μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις και λαϊκά δρώμενα συμπληρώνουν την εμπειρία. Το «Χρυσό Σταφύλι» αποτελεί κορυφαία στιγμή για το Μελένικο και μια ζωντανή γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, προβάλλοντας τον οίνο όχι απλώς ως προϊόν, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας, της οικονομίας και της συλλογικής μνήμης του τόπου.
Αναχώρηση για Σέρρες και Θεσσαλονίκη
Στις 16:00, γεμάτοι μοναδικές εικόνες, εμπειρίες και αναμνήσεις, παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής προς τη Θεσσαλονίκη, ολοκληρώνοντας μια ξεχωριστή ημερήσια απόδραση.